Færslusafn fyrir flokk: Spekúlasjón

I’m a guy, and I need feminism. Not “men’s rights.” Feminism. Here is why.

Everything that MRAs talk about that men can’t do or are socially punished for arise directly and immediately from misogyny. Not “misandry.” Misogyny.

Whether I am expressing my emotions, playing with children, baking, having sex wherein I am penetrated in any way, wearing the wrong color, talking the wrong way, moving the wrong way, being sexually harassed/assaulted, or paying too little attention to looking like I’m not paying attention to how I look, when society punishes me or derides me or marginalizes me for these things, it is happening because they are things women, not men, are expected to do, and our society at large fucking hates women.

Has that sunk in yet?

Men, can you even think of a single goddamn way you have ever been mocked that wasn’t related to something that a misogynist society sees as feminizing? Even when large men are mocked for their bodies, they are referred to as having “man-boobs,” for fucks sake.

How do you expect to improve those things with “men’s rights?” What right are you fighting for? I can tell you what I think you’re fighting for. I think you’re fighting for the right to contain and control misogyny, and direct it back at women, where you think it belongs. You want to maintain your privilege but erase its consequences, and that’s why your movement is farcical; it’s a big fucking feedback loop. How do you expect men to be free from the peripheral effects of misogyny when you refuse to even fucking believe it’s real?

misandry isn’t real, dudez – i’m probably procrastinating right now.

 

Ég fann þetta á tumblr. Ég veit ekki hver skrifaði þetta en það er semsagt gaur. Það er ekki hægt að neita því að það eru konur sem hata karlmenn og þá meina ég alla karlmenn, en það er svo fáránlega lítið hlutfall á miðað við hvernig þessu er farið á hinn veginn. Hugsum aðeins um umhverfi okkar, það sem við segjum, gerum og því sem við meðtökum.

Auglýsingar

(Áður en þú byrjar að lesa þennan pistil vil ég viðurkenna að ég hef sjálf orðið fyrir barðinu á því og fallið í þá gryfju að ætlast til þess að staðalímyndir séu góðar og gildar og er ekki saklaus í þessari umræðu. En ég geri mér grein fyrir hversu mikil niðurrifsstarfssemi er oft í gangi og hef einsetið mér að opna huga minn og losa mig við fordóma eins og ég best get. Við getum það öll.)

Ég ætlaði að vera löngu sofnuð. Eins og oft áður heldur internetið fyrir mér vöku. Rétt áður en ég ætlaði að fara að loka tölvunni fór ég inn á síðuna hun.is til þess að skoða. Ég fór mjög fljótt af þessari síðu aftur svo ég get nú ekki dæmt um heildarinnihaldið en ég las tvær greinar sem fengu mig til þess að fara á flug. Ég byrjaði á því að tjá mig lauflétt á facebook síðunni minni en þegar vinkona mín setti athugasemdir við tvær greinar sem höfðu farið sérstaklega í taugarnar á mér varð ég að gera það sama og taldi upp nokkrar staðreyndir sem gera mig að manneskju með tilfinningar, hugmyndir og þrár, staðreyndir sem ég ætti ekki að þurfa að skammast mín fyrir og það ætti enginn annar að gera það.

Greinar eins og þessar ýta undir ákveðnar hugmyndir sem mig langar að taka aðeins fyrir.

Konur fjarlægja nánast öll líkamshár, sumar taka þau öll en sleppa augabrúnum og hári á höfði – til þess að þóknast stöðluðum fegurðarímyndum. (Svo er reyndar líka frekar þægilegt að vera ekki með hár undir höndunum – þið ættuð að prófa það strákar (það var meira að segja amk einn sem gerði það)). Margar konur sleppa því að fjarlægja líkamshár og er það sjálfsagður réttur þeirra þar sem þær ráða yfir sínum eigin líkama.
Konur fara að grenja á The Help, heimildarmynd á Rúv eða yfir úrslitunum í Dans dans dans. Sumar stelpur fara ekki að grenja yfir sjónvarpsefni heldur aðeins við önnur tilefni. Ég persónulega grenja yfir bíómyndum, samkynhneigðum pörum sem fá að gifta sig, andláti og ég fór að gráta þegar ég kom heim til Akureyrar eftir nítján daga stanslausar næturvaktir á Vopnafirði. Við konur höfum þveiti eins og aðrar lífverur og að sjálfsögðu lyktar úrgangur okkar ekki eins og blóm. Hver byrjaði með þann brandara eiginlega? Sem lífverur, með einstaklega sterkan vilja til að fjölga okkur. hugsum við út í börn og barnanöfn. Við reynum okkar besta að passa inn í hegðun sem hefur verið ákveðið af einhverjum öðrum að sé eðlileg, meðal annars með því að reyna að virka ekki of ágengar eða uppáþrengjandi við strákinn/stelpuna sem við erum skotnar í. 

Kvenmenn og karlmenn eru hvorutveggja menn en ólíkir á margan hátt. Bróðir minn hefur ekki áhuga á að fara í verslunarferð til London en ég hef áhuga á því. Hann langar frekar að fara á fótboltaleik en ég er ekki spennt yfir því. Hinsvegar eru margir strákar sem myndu glaðir fara  í verslunarferð til útlanda og margar stelpur sem væru spenntar að fara á fótboltaleik með uppáhaldsliðinu sínu í enska boltanum. Bæði kynin verða fyrir barðinu á staðalímyndum og ákveðnum hlutverkum sem einhver ákvað fyrir langa löngu að væru viðeigandi fyrir kynin. Ég er ekki karlkyns og get því miður ekki vottað persónulega um hugmyndir samfélagsins sem hafa áhrif á karla en ég veit og get rétt ímyndað mér að þær séu alveg jafn slæmar og hugmyndir samfélagsins um hvernig konur eigi að hegða sér. Strákar, ef ykkur langar að tjá ykkur um ykkar reynslu af staðalímyndum, gjörið svo vel. Mig þyrstir að heyra sögur.

Þegar við konur erum á blæðingum/túr/með Rósu frænku í heimsókn (samt ekki Rósu Árna) þá er mikil hormónastarfsemi í gangi sem veldur því að við bregðumst ef til vill öðruvísi (harkalegar í mínu tilviki) við áreiti en aðra tíma mánaðarins en við höfum tilfinningar allan mánuðinn og það að ég sé að tjá mig hér þýðir ekki að ég sé á túr. En kannski er ég það. Þú þarft ekki að vita það, það kemur þér ekki við. (Það er reyndar líka ákveðin staðalhugmynd að þegar konur tjá sig opinberlega eða eru ósammála einhverju þá séu þær að æsa sig. Þetta er leiðinlegt.)

En svo ég fari nú út í þann pistil, þá átti ég afskaplega gott samtal við föðursystur mína um þessa eðlilegu starfsemi líkama konunnar sem á sér stað einu sinni í mánuði. Við vorum sammála um það að þegar við byrjuðum á blæðingum fyrir mörgum árum hefði okkur þótt afskaplega vandræðalegt að þurfa að kaupa dömubindi fyrir okkur sjálfar. Ég viðurkenni að það er ekki langt síðan mér hætti að finnast vandræðalegt að fara með pakka af dömubindum, kannski líka túrtöppum að afgreiðslukassanum seint um kvöld og henda svona eins og einu Kit Kati með. En af hverju skömmumst við okkur fyrir það að þurfa að kaupa dömubindi? Það ætti að vera jafn sjálfsagt og að kaupa sjampó. Hvað ef dæmið væri þannig að við vildum ekki að kæmist upp að við værum að þvo á okkur hárið? Fáránlegt, ekki satt?

Mér fannst rosalega vandræðalegt að kaupa dömubindi fyrstu árin sem ég fór á túr. Ég hætti ekki að skammast mín fyrir það fyrr en fyrir tveimur árum. Í þá tíð gat ég eiginlega bara ekki gert það nema að vera í Bónus með troðfulla körfu af allskonar öðru drasli og mömmu mína með mér. Ég skammaðist mín fyrir þann eiginleika að geta einhverntímann fjölgað mér. Ég skammaðist mín fyrir það að vera með heilbrigða eggjastokka og leggöng. Í sumum menningum er þessu fagnað gríðarlega. En ekki í vestrænum menningarheimi, þar er þetta mikið feimnismál. Eins og við erum nú komin langt með margt annað. Konur mega kjósa, mennta sig og giftast hverjum sem þær vilja. Af hverju erum við þá ennþá í þeim pakka að skammast okkar fyrir það að vera með leggöng og eðlilega líkamsstarfssemi og líffæri sem einhverntíma mun mögulega gefa af sér annað líf og vekja hamingju?

Af hverju er ekki borin meiri virðing fyrir þeim hluta mannkyns sem gengur með, nærir og nostrar við nýjar manneskjur? Ég er ekki að segja að ég vilji að gyðjudýrkun verði aftur í hávegum höfð (þó það væri sannarlega skemmtileg tilbreytni við alla þessa karla) en ég er þreytt á óvirðingunni sem píkunni er sýnd. Hún er lífgjafi og alveg magnað líffæri.

Ég ætla að láta fylgja mynd eftir Kristínu Gunnlaugsdóttur sem að vinkona mín benti mér á um daginn,
mögnuð listakona og myndirnar hennar eru einstakar.

Takk fyrir lesturinn.

Í sumar dvaldi ég í rúman mánuð á Vopnafirði. Viðhorfin þar voru mörg gjörólík mínum. Það sem sló mig sérstaklega var hvernig strákar komu fram við stelpur. Sumar fengu bókstaflega að heyra að þær væru ekki jafn góðar og þeir. Þeir fengu að tala hvernig sem þeir vildu við þær og enginn hreyfði við mótbárum. Frá barnsaldri lærum við að konur skipti ekki eins miklu máli og karlar;  gott dæmi eru bíómyndir. Hvað segir það börnum og ungu fólki? Myndbandið frá MS og plakatið frá FG gerði mig virkilega sorgmædda. Þetta er ekkert annað en kvenfyrirlitning sem ég tel að samfélagið hafi troðið inn í hausinn á fólki. Myndbandið frá MS er sérstaklega athugunarvert, niðurlæging og kvenfyrirlitning skein í gegn og krökkunum fannst það bara allt í lagi? Ég held að þetta sé að miklu leyti komið frá klámiðnaðinum sem umkringir okkur öll og hlutgervingu kvenna.
Það truflar mig að þessu sé ekki veitt meiri athygli. Þessi endalausi launamunur. Konur bjóða sig ekki nærri því jafn oft fram til Alþingis og karlar. Þær eru ekki eins áberandi í fjölmiðlum. Þegar ég kynntist feminstfrequency fyrir sirka mánuði síðan fór ég að verða meira og meira var við það hversu blákaldar staðreyndirnar eru. Feminist Frequency fjallar um allt þetta og ég hvet hvern sem vill fræðast og verða gagnrýnið á samfélagið að kynna sér hana. Ég er ekki alltaf sammála henni en það eru virkilega góðir punktar þarna inn á milli.
Auðvitað mótar það sem við sjáum hvernig við hugsum. Það þarf ekkert að segja það tvisvar. Líkamsímynd er mjög gott dæmi. Það er eitthvað sem bæði drengir og stúlkur pæla í.
Jafnrétti hefur ekki náðst. Við þurfum femínisma. Við þurfum að hætta að kenna börnunum okkar að segja budda í staðinn fyrir píka af því við erum hrædd við þetta orð. Þetta er bara orð. Það finnst engum nema gelgjum óþægilegt að segja typpi. Af hverju er þá óþægilegt að segja píka? Við komum öll útúr píkum. Wake up and smell the coffee. Það er fokking 2012.