(Áður en þú byrjar að lesa þennan pistil vil ég viðurkenna að ég hef sjálf orðið fyrir barðinu á því og fallið í þá gryfju að ætlast til þess að staðalímyndir séu góðar og gildar og er ekki saklaus í þessari umræðu. En ég geri mér grein fyrir hversu mikil niðurrifsstarfssemi er oft í gangi og hef einsetið mér að opna huga minn og losa mig við fordóma eins og ég best get. Við getum það öll.)

Ég ætlaði að vera löngu sofnuð. Eins og oft áður heldur internetið fyrir mér vöku. Rétt áður en ég ætlaði að fara að loka tölvunni fór ég inn á síðuna hun.is til þess að skoða. Ég fór mjög fljótt af þessari síðu aftur svo ég get nú ekki dæmt um heildarinnihaldið en ég las tvær greinar sem fengu mig til þess að fara á flug. Ég byrjaði á því að tjá mig lauflétt á facebook síðunni minni en þegar vinkona mín setti athugasemdir við tvær greinar sem höfðu farið sérstaklega í taugarnar á mér varð ég að gera það sama og taldi upp nokkrar staðreyndir sem gera mig að manneskju með tilfinningar, hugmyndir og þrár, staðreyndir sem ég ætti ekki að þurfa að skammast mín fyrir og það ætti enginn annar að gera það.

Greinar eins og þessar ýta undir ákveðnar hugmyndir sem mig langar að taka aðeins fyrir.

Konur fjarlægja nánast öll líkamshár, sumar taka þau öll en sleppa augabrúnum og hári á höfði – til þess að þóknast stöðluðum fegurðarímyndum. (Svo er reyndar líka frekar þægilegt að vera ekki með hár undir höndunum – þið ættuð að prófa það strákar (það var meira að segja amk einn sem gerði það)). Margar konur sleppa því að fjarlægja líkamshár og er það sjálfsagður réttur þeirra þar sem þær ráða yfir sínum eigin líkama.
Konur fara að grenja á The Help, heimildarmynd á Rúv eða yfir úrslitunum í Dans dans dans. Sumar stelpur fara ekki að grenja yfir sjónvarpsefni heldur aðeins við önnur tilefni. Ég persónulega grenja yfir bíómyndum, samkynhneigðum pörum sem fá að gifta sig, andláti og ég fór að gráta þegar ég kom heim til Akureyrar eftir nítján daga stanslausar næturvaktir á Vopnafirði. Við konur höfum þveiti eins og aðrar lífverur og að sjálfsögðu lyktar úrgangur okkar ekki eins og blóm. Hver byrjaði með þann brandara eiginlega? Sem lífverur, með einstaklega sterkan vilja til að fjölga okkur. hugsum við út í börn og barnanöfn. Við reynum okkar besta að passa inn í hegðun sem hefur verið ákveðið af einhverjum öðrum að sé eðlileg, meðal annars með því að reyna að virka ekki of ágengar eða uppáþrengjandi við strákinn/stelpuna sem við erum skotnar í. 

Kvenmenn og karlmenn eru hvorutveggja menn en ólíkir á margan hátt. Bróðir minn hefur ekki áhuga á að fara í verslunarferð til London en ég hef áhuga á því. Hann langar frekar að fara á fótboltaleik en ég er ekki spennt yfir því. Hinsvegar eru margir strákar sem myndu glaðir fara  í verslunarferð til útlanda og margar stelpur sem væru spenntar að fara á fótboltaleik með uppáhaldsliðinu sínu í enska boltanum. Bæði kynin verða fyrir barðinu á staðalímyndum og ákveðnum hlutverkum sem einhver ákvað fyrir langa löngu að væru viðeigandi fyrir kynin. Ég er ekki karlkyns og get því miður ekki vottað persónulega um hugmyndir samfélagsins sem hafa áhrif á karla en ég veit og get rétt ímyndað mér að þær séu alveg jafn slæmar og hugmyndir samfélagsins um hvernig konur eigi að hegða sér. Strákar, ef ykkur langar að tjá ykkur um ykkar reynslu af staðalímyndum, gjörið svo vel. Mig þyrstir að heyra sögur.

Þegar við konur erum á blæðingum/túr/með Rósu frænku í heimsókn (samt ekki Rósu Árna) þá er mikil hormónastarfsemi í gangi sem veldur því að við bregðumst ef til vill öðruvísi (harkalegar í mínu tilviki) við áreiti en aðra tíma mánaðarins en við höfum tilfinningar allan mánuðinn og það að ég sé að tjá mig hér þýðir ekki að ég sé á túr. En kannski er ég það. Þú þarft ekki að vita það, það kemur þér ekki við. (Það er reyndar líka ákveðin staðalhugmynd að þegar konur tjá sig opinberlega eða eru ósammála einhverju þá séu þær að æsa sig. Þetta er leiðinlegt.)

En svo ég fari nú út í þann pistil, þá átti ég afskaplega gott samtal við föðursystur mína um þessa eðlilegu starfsemi líkama konunnar sem á sér stað einu sinni í mánuði. Við vorum sammála um það að þegar við byrjuðum á blæðingum fyrir mörgum árum hefði okkur þótt afskaplega vandræðalegt að þurfa að kaupa dömubindi fyrir okkur sjálfar. Ég viðurkenni að það er ekki langt síðan mér hætti að finnast vandræðalegt að fara með pakka af dömubindum, kannski líka túrtöppum að afgreiðslukassanum seint um kvöld og henda svona eins og einu Kit Kati með. En af hverju skömmumst við okkur fyrir það að þurfa að kaupa dömubindi? Það ætti að vera jafn sjálfsagt og að kaupa sjampó. Hvað ef dæmið væri þannig að við vildum ekki að kæmist upp að við værum að þvo á okkur hárið? Fáránlegt, ekki satt?

Mér fannst rosalega vandræðalegt að kaupa dömubindi fyrstu árin sem ég fór á túr. Ég hætti ekki að skammast mín fyrir það fyrr en fyrir tveimur árum. Í þá tíð gat ég eiginlega bara ekki gert það nema að vera í Bónus með troðfulla körfu af allskonar öðru drasli og mömmu mína með mér. Ég skammaðist mín fyrir þann eiginleika að geta einhverntímann fjölgað mér. Ég skammaðist mín fyrir það að vera með heilbrigða eggjastokka og leggöng. Í sumum menningum er þessu fagnað gríðarlega. En ekki í vestrænum menningarheimi, þar er þetta mikið feimnismál. Eins og við erum nú komin langt með margt annað. Konur mega kjósa, mennta sig og giftast hverjum sem þær vilja. Af hverju erum við þá ennþá í þeim pakka að skammast okkar fyrir það að vera með leggöng og eðlilega líkamsstarfssemi og líffæri sem einhverntíma mun mögulega gefa af sér annað líf og vekja hamingju?

Af hverju er ekki borin meiri virðing fyrir þeim hluta mannkyns sem gengur með, nærir og nostrar við nýjar manneskjur? Ég er ekki að segja að ég vilji að gyðjudýrkun verði aftur í hávegum höfð (þó það væri sannarlega skemmtileg tilbreytni við alla þessa karla) en ég er þreytt á óvirðingunni sem píkunni er sýnd. Hún er lífgjafi og alveg magnað líffæri.

Ég ætla að láta fylgja mynd eftir Kristínu Gunnlaugsdóttur sem að vinkona mín benti mér á um daginn,
mögnuð listakona og myndirnar hennar eru einstakar.

Takk fyrir lesturinn.